75 jaar Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Maaike laat ons zien wat nodig is.

In 2020 zijn we 75 jaar vrij. Vrijheid, wat is dat en wat doen we ermee.

Het komt regelmatig voor dat er oorlogen zijn. Soms leven we in vrede met elkaar en gaan mensen vriendelijk met elkaar om. Oorlog en conflicten(ruzies) hopen we niet meer mee te maken. Hoe kunnen we daar aan werken.

Maaike Hoogewoning is een veteraan en heeft van het Veteranen Instituut de opdracht gekregen om ons te vertellen wat Vrijheid is en hoe we daar mee om gaan. Haar collega Jackson zal hierbij vandaag ook aanwezig zijn.

Maaike: Hallo allemaal! Bedankt voor de uitnodiging dit ik hier mag spreken vandaag. Vind ik heel leuk en ook bijzonder. Nog nooit gedaan voor dove mensen. Eens moet de eerste keer zijn en dat is vandaag!

Ik ben Maaike, ik werk als operatieassistente voor defensie en ben moeder van 2 kinderen, een jongen en een meisje. Als operatieassistent help ik de chirurg mee om mensen te opereren en zo hopelijk ook beter te maken.

Als Defensie hebben we in Utrecht het centraal militair hospitaal en daar werken ook collega’s van mij. Daarnaast heeft Defensie een contract met een 12-tal ziekenhuizen in Nederland. In die ziekenhuizen wordt dan een chirurgisch team van Defensie geplaatst, ons salaris wordt door Defensie betaald. Ik ruil daarvoor mag Defensie ook personeel dat in dienst is van het ziekenhuis ‘lenen’. Zij worden reserve personeel van defensie en ook uitgezonden. Voor mij is het fijn om in een ziekenhuis te werken, dan kan ik mijn vaardigheden bijhouden. Op een kazerne kan ik niet opereren en in het ziekenhuis wel. En daar werk ik dan ook wanneer ik niet op oefening of uitzending ben. En vandaag ben ik vrij gemaakt voor jullie, Doven Anders Ouder Worden groep.

Onlangs heb ik een boek geschreven over één van mijn uitzendingen, het heet “Oorlog in de operatiekamer”.

Sinds 2007 werkt ik voor Defensie en ben in 2009 voor het eerst op uitzending gegaan naar Kosovo. In 2010 én 2011 naar Afghanistan en daarna in 2018 heb ik meegevaren op de Karel Doorman van de Koninklijke Marine.

Eigenlijk zou ik in 2012 weer naar Afghanistan gaan maar ik was toen zwanger. Als vrouw heb je ouderschapsbescherming en hoef je niet op uitzending als je moeder bent geworden, het mag wel als je dat wilt. Daarna voor de tweede keer moeder mogen worden dus zodoende even niet op uitzending geweest.

Binnen Defensie hebben we 4 krijgsmachtsdelen; Landmacht, Luchtmacht, Koninklijke Marine en de Marechaussee. Zelf zit ik bij de Landmacht en dragen we het ‘groene’ pak. Maar wij als landmachters gaan ook wel met de Marine mee. Als het moet dan staan we op het schip te opereren. Dan hoop je en wordt er zeker geprobeerd om een rustig vaarwater op te zoeken om te opereren en het schip niet te veel op en neer gaat door de golven.

Dit is een filmpje.… Dat het volgende vertelt:

We zijn van Defensie. In een wereld vol onrust beschermen we wat ons Nederlanders dierbaar is. Strijden voor een wereld waar mensen in vrijheid en veiligheid kunnen leven. Omdat we overtuigd zijn dat iedereen dat verdiend. Daarvoor gaan we op missie. Ons land zullen we altijd verdedigen. Het is goed voor ons Koninkrijk als andere landen stabiel zijn. Daarom werken we in Nederland en ver over grenzen aan vrede en veiligheid. Onze veiligheid begint bij die van een ander. Soms komen we in actie, helpen we om oorlog en conflict te voorkomen. Het liefst geweldloos maar soms grijpen we in. Soms is het nodig om woorden kracht bij te zetten. Bij rampen en nood bieden we hulp. Schouder aan schouder, in binnen- en buitenland. Werken bij Defensie is voor vele van ons een levenskeuze omdat we iets willen betekenen. Een keuze met effect. Ook voor vrienden en familie. We zijn gewone mensen maar als het erop aankomt riskeren we ons leven. De krijgsmacht is nodig. Als wij het niet doen, wie dan wel?

Maar wie is nou eigenlijk die veteraan? Vroeger was je pas veteraan als je een uitzending had gedaan en uit militaire dienst ging. Ik geloof in 2013 hebben ze de regels aangepast. Je bent nu ook veteraan als je nog steeds in dienst bent van Defensie en een uitzending langer dan 30 dagen hebben gedaan. Hierdoor zijn er tegenwoordig ook veel jongere veteranen, ook van 19 of 20 jaar omdat ze op uitzending zijn geweest. Dus niet alleen de ouderen, die zijn er ook nog steeds en die mogen we zeker niet vergeten. Dus sinds de wetswijziging hebben we een heleboel veteranen in Nederland erbij. De meeste zijn mannen en een deel vrouw. Ook zijn er nog een hoop veteranen die ook nog steeds ‘in dienst’ zitten net als ik.

Hoe kan je een veteraan herkennen? Maaike heeft militair uniform aan en hieraan kan je zien dat Maaike een militair is. Maar wanneer ik in gewonde kleding ben kan je nergens uit afleiden dat ik een veteraan ben. Maar elke veteraan heeft een veteranenspeld gekregen en sommige veteranen dragen bij gelegenheden deze veteranen speld. Dit is een gouden speld die je op je colbert kunt doen. Het heeft een V-vorm en staat voor: de V voor Vrede, Veiligheid en Veteraan.

Je ziet vaker de oudere veteranen de speld dragen, de jongeren doen dit wat minder. Ik denk omdat zij zich nog niet altijd veteraan voelen. Maar bij 4 & 5 mei en dat soort bijeenkomsten zou je hem wel op moeten doen. Dus daar kan je een veteraan aan herkennen. En misschien ook aan het strakke loopje, dat zou ook nog kunnen. (grapje)

Als je militair bent, krijg je een registratienummer, dat is je geboortedatum met aantal cijfers erachter.

Amerika op 9/11 toen 2 vliegtuigen in de torens vlogen.

Wie kent deze foto? Klopt Amerika ja, op 9/11/2001 toen 2 vliegtuigen in de torens vlogen.

Als je als land wordt aangevallen, mag je jezelf verdedigen. Daarom is Amerika de zoektocht gestart met Osama Bin Laden, die zat hier achter en het gevolg hiervan is dat Amerika de oorlog in Afghanistan startte.

De missie waaronder ik daar naar toe ben gegaan was de ISAF missie. Ze zijn op zoek geweest naar Osama Bin Laden, uiteindelijk is hij in Pakistan gedood door Amerikaanse elite troepen.

Oorlog heeft ook spelregels….. het is bijvoorbeeld verboden is om op medische mensen te schieten, ze dragen het Rode Kruis. Medische mensen zijn geen schieters, we nemen geen deel aan het gevechten zijn andere mensen die dat doen. Dat is een voorbeeld van één van de regels, maar niet iedereen houdt zich daaraan.

Afghanistan, op de kaart kan je zien dat het een heel groot land is. Veel groter dan Nederland. En dit is de vlag van Afghanistan.

Afghanistan vlag

Wij hebben een rood / wit / blauw, zij zwart / rood / groen.

Afghanistan op de wereldbol
Afghanistan in Azie
Afghanistan provinces

Afghanistan heeft net als Nederland zoals hier op de kaart allemaal provincies en wordt omringd door 7 andere landen zoals je op de kaart kan zien. De hoofdstad is Kabul.

Nederland had de regie over de provincie Uruzgan, zelf heb ik daar niet gezeten, ik heb twee keer in Kandahar gezeten. Iets verder naar het zuiden. Samen met Canadezen en Amerikanen.

Roemenië
Italië
Verenigde Staten van Amerika
Duitsland
Nederland

Hier kan je een beetje zien welke andere landen er allemaal mee deden aan de ISAF missie. Dat zijn er best een heleboel. Duitsers, Roemenen, Italianen en wij hebben als Nederland bijna 2 duizend militairen gestuurd in de 4 jaar dat we daar hebben gezeten. Amerika bijna 26 duizend.

Laatste stukje vliegen naar Afghanistan. Moet je helm op en schermvest (kogelvest) dikke platen, heel zwaar vest, ik denk 20 kilo en die moet je aandoen en dan ga je tactisch vliegen zodat je moeilijker uit de lucht geschoten kan worden. Het lijkt dan net de achtbaan van de Efteling. Sommige mensen worden dan ook niet lekker en moeten overgeven, ik gelukkig niet.

Dan kom je in Kandahar op het vliegveld. Daar wonen en werken 44 duizend mannen en vrouwen. Het is eigenlijk net zo groot als de stad Utrecht.

De vliegstrip van Kandahar is de drukste vliegstrip van de wereld. Het heeft maar één start en landingsbaan. Er vliegt van alles rond; helikopters, straaljagers, vrachtvluchten maar ook de normale Afghaanse vluchten starten en landen hier. Het ziekenhuis ligt daar vlak in de buurt. Je wil snel gewonde patiënten in het ziekenhuis krijgen. Ik ben er 2x geweest maar heb nog niet alles gezien. Je had de auto nodig om helemaal rond te kunnen rijden. Om achter de vliegstrip in de eetzaal te eten moest je 30 min rijden. Het is echt heel groot.

U vroeg net, al die spullen aan…. Hier op deze foto is het 17 mei… 50 graden!

En dan moet de zomer nog komen… Heel veel drinken dus. We dronken wel 10 liter water op een dag. Ik als operatiekamer assistent blijf op de militaire basis, ik ga de poort niet uit maar mijn collega ’s die wel de poort uit moeten, moeten zichzelf beschermen met hun helm op, schermvest aan, tas mee. Soms moeten ze ook 2 weken buiten de poort slapen, een kampje bouwen. Dan heb je dus al die spullen aan én je spullen mee in die hitte.

Maar je went er wel aan die warmte en veel blijven drinken.

Dit was mijn slaapkamer. Dit was mijn kant van de kamer en aan de andere kant sliep mijn collega. Dit was luxe, een bakstenen gebouw met airco, daarvoor zaten we in containers en tenten. Hier hadden we geluk mee.

We krijgen regelmatig post vanuit huis opgestuurd, dat is echt heel leuk. Als je op woensdag zorgt dat je pakketje in Utrecht is, dan hadden wij het op zondag bij ons binnen. Dus dat gaat best snel, er worden continu militaire spullen ingevlogen en kan de post ook mooi mee. Tekeningen aan de muur van neefjes en nichtjes..

Hier heb ik een filmpje dat het volgende vertelt.

(muziek) Militaire operatieassistent.

Toen ik 16 was vond ik het leger interessant. Ik moet zorgen dat het gezin hier door blijft draaien en dat er eten op tafel staat en boodschappen op tafel komen. (…)

Ik spreek het wel uit, maar niet zo uitgebreid. Ik wil haar ook geen vervelend gevoel geven.

ja weet je, hij hoeft niet te weten dat ik 6x op de grond gelegen heb omdat raket alarm af ging. Dat hoorde ze toen ik thuis was

Afghanistan was het moment dat ze een Amerikaan op tafel had en die is dood gegaan.

Het is klaar en samenzijn in Afghanistan. Liep een bar binnen en dat was leeg. 2 Nederlandse mariniers waren naar haar toegekomen. Ze kende die gasten niet maar het was voor haar een moment. Heel zwaar en ik kon haar niet vastpakken, niks. Wist niet dat het hem ook zo raakte, ik bedoel hij heeft het verhaal meerdere malen gehoord en foto’s gezien.

Maar dat het hem ook tot tranen deed roeren… Ja…. Nee dat… Dat wist ik eigenlijk niet.

Het doet meer dan je denkt blijkbaar, toch, stiekem

Man: het gevoel is van: oh shit is weg, overlijd, veranderd niet en dat heb ik geaccepteerd

Ik denk dat ze op uitzending blijft gaan, dit zijn precies de punten waarom ze haar baan leuk vind. Die uitzending

– hij gunt mij dat en dat vind ik heel lief.

Wat ik ook wel belangrijk vind, is dat ik de kinderen meegeef dat je soms een offer moet doen of laten om een ander te helpen, en ik hoop dat ze dat op deze manier een beetje meekrijgen. Dat mama af en toe weg is….

Pauze

Maaike: Nou daar gaan we weer!

Als je op uitzending bent is alles een beetje anders dan thuis.

Sommige stopcontacten zijn een beetje anders, ik hoef mijn kleren niet te wassen, die kan ik in een zak stoppen en naar was container brengen en paar dagen later ophalen, dus ik hoef niet te wassen zoals thuis. Dat wordt voor mij gedaan dat is wel gemakkelijk. Ik hoef ook niet na te denken wat ik wil eten, bij de eetzaal kan ik opscheppen wat klaar is gemaakt. Dat is ook wel makkelijk.

Maar ik werk op uitzending ook in het ziekenhuis als operatieassistent samen met de rest van het team en hier zie je foto’s van het ziekenhuis. Dat zijn van die zeecontainers.

We zijn in het ziekenhuis beland, hier moet je niet te vaak komen. Ik kom er iedere dag, maar alleen om te werken. Maaike laat foto’s van de verpleegafdeling zien. Net als in Nederland hebben we daar ook een verpleegafdeling. Verschillende dekentjes, ziet er niet zo netjes uit, maar het werkt wel. Hier een Afghaans kind in bed met familieleden, die zijn daar aanwezig.

Opertatiekamer

M aaike laat op foto één van de operatiekamers zien. Er zijn ongetwijfeld mensen die ook geopereerd zijn, maar zo ziet het in Nederland niet uit. In Nederland ziet het er wel beter uit.

Het werkt wel, alles wat je moet doen, kun je doen. Maar de vloer wiebelt een beetje, er ligt wat zand op de vloer maar dat maakt niet zo uit. We hadden daar trouwens 3 operatiekamers, en konden dus op 3 operatiekamers tegelijk operaties uitvoeren.

We werkten van 8 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds. Of van 6 uur ‘s avonds tot 8 uur ’s ochtends. Je bent 24 uur per dag oproepbaar, altijd een pieper op zak en als er meer gewonden komen dan het ziekenhuis aankan, moet iedereen naar het ziekenhuis dus je hebt eigenlijk altijd dienst.

In het filmpje had ik het over dat ik af en toe plat op de grond moest liggen voor de raket aanvallen. Als je die 2 minuten plat hebt gelegen moet je zo snel mogelijk naar de bunker gaan om daar te schuilen. Terwijl je daar zit gaan de mannen van de explosieve opruimingsdienst de bom onschadelijk maken. Dat kan een uur duren maar soms ook veel langer, je blijft net zo lang in de bunker tot je weer alarm krijgt met: all clear, alles is veilig, dan mag je weer uit de bunker.

Hebben jullie wel eens gelezen over bermbommen in de krant?

Zijn geen fijne dingen, ik heb net al iemand gesproken die kent iemand waarbij dat gebeurd is, en dan heb je veel bloed nodig. Dus dat is bij ons aanwezig.

Heel soms was al dat bloed allemaal gebruikt, dan hebben de Amerikanen een speciale regeling: een wandelende bloedbank. Militairen die worden eerst medisch getest, hun bloed of dat veilig is, voordat ze op uitzending gaan. Als ze eenmaal op uitzending zijn en het bloedbank alarm gaat af, dan moeten ze naar het ziekenhuis komen voor de lopende bloedbank. In de ene kamer wordt er bloed afgetapt en in andere kamer weer in de patiënt ingebracht.

Maaike laat zien hoe de toiletten en douches eruit zagen, er hangt een gordijn met gaten ervoor in plaat van een deur. Ook stond er buiten een dixie, maar in 50 graden stinkt de dixie best wel eens….

Maaike: als er een militair gewond raakt in het veld hebben we altijd medische mensen die mee de poort uit gaan, die kunnen eerste hulp verlenen. Zij geven het bericht door; er is een gewonde. De helikopter komt vervolgens de patiënt ophalen en brengt deze naar het ziekenhuis toe. Patiënt gaat vanuit de helikopter in een ambulance en die rijdt een klein stukje door naar het ziekenhuis.

Maar wie helpen we daar allemaal? Wat denken jullie?

Hier op de foto staan 2 kindjes, ik heb het al een beetje verklapt nu. Maar we helpen ook burgers als die gewond raken door oorlogsgeweld.

Op de eerste plaats zijn we er voor alle militairen van al nationaliteiten, maar ook Afghaanse politie en militairen. Soms krijgen we ook verdachten. De dokter, chirurg die met mij mee is, die heeft een eed gezworen dat hij ieder mens zal helpen. En die verdachte is ook een mens natuurlijk.

Verdachten zijn wel lastig, waarom heeft hij gedaan wat hij heeft gedaan? Als hij bijvoorbeeld wordt bedreigd, zijn familie wordt vermoord wanneer hij geen bermbom plaatst. Is hij dan gelijk een slecht mens als hij wordt bedreigd? Dat weet ik niet, ik weet ook niet wat ik zelf zou doen in zo`n situatie. Het is heel lastig om daar antwoord op te geven. Maar verdachten helpen we dus ook. Die krijgen een blinddoek voor en oordoppen zodat we niet herkenbaar zijn. Soms gaat er ook bewaking mee de operatiekamer op en daarna weer mee naar de verpleegafdeling. Daarna wordt er uitgezocht of ze schuldig zijn of niet en eventueel veroordeeld.

Ook komen we wel eens honden tegen. Die worden ook gezien als militair, ze gaan met de militairen mee naar buiten, de poort uit. We hebben bijvoorbeeld snuffelhonden die bommen kunnen ruiken, of honden die kunnen snuffelen op drugs en dingen die verboden zijn. Deze hond op de foto was in zijn neus geschoten en is bij ons binnengebracht. Er is op de basis ook altijd een dierenarts aanwezig voor de honden en samen met hem hebben we de hond zijn neus gerepareerd. Daarna gaat de hond terug naar huis, misschien wel al met pensioen. Voor zover ik weet krijgen Amerikaanse honden zelfs ook een medaille. Dat zijn andere activiteiten dan die ik thuis doe maar dat maakt het ook superleuk!

Over honden gesproken, het leek mij wel leuk om een keer zo’n hondenpak aan te doen, maar Maaike doet het geen 2e keer. Als ooit iemand zegt: “stop of ik laat de hond los” Geloof me…… Stop!

Ik kreeg zo`n speciaal dik pak aan, ondertussen zat de hond achter mij te grommen en te kwijlen, er op getraind om in dat pak te bijten. Ik had nadat ik he t pak uitdeed al gelijk een blauwe plek en de volgende dag was mijn gehele onder- en bovenarm blauw! Dus wanneer iemand zegt: “stop of ik laat de hond los”. Heb je ten eerste natuurlijk iets gedaan wat niet mocht….. maar ik zou echt stoppen! Is een kleine tip van mij 😉

Maaike doet het allemaal niet alleen. Maaike is als deel van een heel team en zoals u op de foto kunt zien, zijn er een heleboel mensen tegelijk aan het werk met één patiënt. Onze patiënten redden dat lukt vaak wel, maar soms lukt het helaas ook niet.

We werken ook nachtdiensten, dan pak je je stretcher van de gang, mijn pyjama (OK -pak) heb ik al aan, je kruipt in je slaapzak met je pieper naast je hoofd. En deze gaat vanzelf af als je moet werken. We sliepen daar in de operatiekamer, er was geen andere plek en je moet slapen wanneer je kan want je weet nooit hoe lang je aan het werk bent. Ieder uurtje dat je kan pakken moet je gebruiken om te eten, drinken en slapen.

Sportfaciliteiten in het kamp.

M aar als je dan ’s nachts aan het werk was, hadden we ook een grote snoepkast. Mars-repen, grote potten pindakaas en nog veel meer snoep. Dus er was genoeg te eten als je trek had. Op de basis was ook een soort klein winkelcentrum waar je een ijsje of een pizza kon kopen. Soms kwamen er ook artiesten optreden en dat was gezellig, met elkaar een flesje water drinken en pizza eten. Ik kreeg veel post, ook toen ik jarig was op uitzending. Ik had de nacht voor mijn verjaardag hard gewerkt en werd in de ochtend verrast met een klein feestje en een mooi cadeau. Dat was leuk! Er is ook genoeg te doen qua sport. De militairen moeten een beetje sportief blijven dus ik had mee gedaan aan een spinningmarathon. Dat is niet succesvol zonder airco maar ik heb het volbracht! Met heel veel drinken. Maaike laat een foto zien van één van de sport faciliteiten op het kamp, dit is een luxe gym, 20 loopbanden en fietsen. Maar het kan ook heel simpel, met een beetje hout en wat gewichten maak je een prima fitnesapparaat, militairen zijn heel handig.

In Afghanistan zitten we in de woestijn waar we zitten en heb je regelmatig een zandstorm. En je ziet echt geen hand voor ogen. Al dat zijn is heel fijn en komt overal in, mijn laptop deed ik in een zak op mijn kamer want daar komt ook zand, echt overal.

ALARM – op de grond liggen!

Maaike: Hier lig ik op de grond, we waren aan het eten en toen ging het alarm af. Dus gauw op de grond en daar deze foto gemaakt. Iedereen ligt op de grond, dat gebeurd ook wel eens en dan neem je je eten mee naar de bunker. Je weet niet hoe lang je daar moet blijven zitten en dan kan je in ieder geval nog eten. Op de foto zie je ook mijn rode kruis armband, daaraan kan je zien dat ik medisch personeel ben.

Dit is de Dutch corner, ons Nederlandse clubhuis op het kamp. Hier kan je een potje kaarten, biljarten, bingo spelen, we maken het daar gezellig met Cola en fanta. Geen bier, we mogen geen alcohol op uitzending. Het is een soort thuisplek. En je ziet hier al: veel oranje iemand had dat leuk aangekleed.

Ook kwam hier zanger Jan Smit hier een keer zingen, het is niet helemaal mijn smaak maar wel gezellig daar! Heel leuk dat hij voor ons daar naar toe is gekomen en er waren zelf bitterballen ingevlogen dus het feest was compleet.

Ook is Koning Willem Alexander een keer langs geweest bij ons maar ik heb hem helaas gemist. Ons was niet verteld dat hij zou komen maar hij was er echt! Dat zijn ook leuke dingen die je tegenkomt op uitzending.

Hier een andere missie…. Met de Marine. Klein filmpje hoe dat gaat.

Hier lig ik als patiënt in de helikopter.

Er wordt verteld wat voor onderzoek er allemaal is gedaan.

Dat wordt allemaal opgeschreven

Verder in de film speelt iemand anders de patiënt.

Filmpje: even naar longen luisteren….

Maaike: foto maken van het been. Dit is allemaal nep en in scene gezet.

Laboratorium aan boord van het schip.

Bloedbank ook aan boord.

Operatiekamer

Maaike in het blauwe OK pak.

Intensive care aan boord en een verpleegafdeling…

Lekker eten, aansterken en naar huis!

Meneer: ik word goed verzorgd door de dames.

Maaike: dat was tijdens mijn missie met de Marine mee. Één maand. Ik had nog nooit gevlogen in een helikopter, dus ik wilde wel patiënt zijn, vond ik wel leuk.

Oefening in Polen. Sneeuw en 50 graden

Ja.. We gaan van 50 graden naar – 10 / – 15

Dat was een oefening in Polen. Zo kom je ook eens ergens anders… We sliepen in die tenten en hadden we een kachel. Als je vergat om ‘s avonds de diesel bij te vullen dan ging de kachel ’s nachts uit en dan was het koud in de tent. Dus goed nadenken: diesel bijvullen, genoeg voor de nacht en dan kan je lekker slapen. We sliepen daar met 5 personen in de tent.

Wanneer je s `nachts moest plassen deed je eerst je jas aan, muts op en dan een klein stukje lopen naar de dixie, was echt heel koud.

Een foto van de operatiekamer in de grote tent. Die ziet er weer heel anders uit.

Jullie hebben nu één gezien in Afghanistan, één aan boord van Marine schip en dit is één van de operatiekamers in een tent. Die afwisseling maakt het werken ook leuk!

Geen föhn bij me om mijn haren te drogen maar we hadden verwarming in ziekenhuis, dus maar even daar de haren drogen, werkt ook prima, geen föhn nodig!

Eten deden we uit van die bakjes uit warm water, dat is wel oké… Maar na 3 / 4 weken is het niet lekker meer.

Maaike heeft als laatste nog een filmpje. Zijn er mensen die met Dodenherdenking ook 2 minuten stil zijn?

3 jaar geleden heb ik op 4 mei op de dam gestaan tijdens dodenherdenking en daar heeft het veteranen instituut een filmpje over gemaakt en dat wil ik nog even laten zien en dan zit mijn verhaal erop.

Filmpje:

Ik ben Maaike, eerste luitenant. Kosovo geweest en Afghanistan.

Oorlog heeft voor mij een gezicht gekregen toen ik zelf 2x in oorlogsgebied heb gezeten en op de operatiekamer jonge mannen voorbij zien komen die het helaas niet meer kunnen navertellen.

Ik vind het een grote eer om hier te staan, Ja.

Blij dat het kan en dat we vrij zijn… Ja.

Er zijn ook mensen die het niet na kunnen vertellen. Die hebben hun leven gegeven voor een ander land.

Voor mij is vrijheid heel belangrijk.

Maaike heeft gezien dat het ook anders kan. Hier in Nederland, hebben we het heel goed.

Dat moeten we niet vergeten en met z’n allen blijven werken aan de vrede.

Dat was mijn verhaal..…

Tot slot

Heel duidelijk en mooi gegeven, echt heel erg goed. Greetje wist ook niet wat ik moest verwachten. Echt geen verstand van dit onderwerp, maar ik ben blij dat u bent gekomen en heb verteld.

Vraag aan Aleidus….. Hoe kwam je op dit thema?

Aleidus: ja wij kennen oorlog helemaal niet. Omdat ik ook vaak naar Jordanië ga voor de Dovenschool Holy Land Institute for the Deaf die we vanuit Nederland steunen. Dat is ook een stukje bijdragen om de vrede in de wereld bevorderen en mensen die minder of achtergesteld worden te helpen. Daar komen Doven uit Syrië in vluchtelingenkampen samen. Doven in vluchtelingenkampen krijgen steun van het Holy Land Institute for the Deaf. In het Midden Oosten is vaak oorlog. Zo kwam Aleidus op het idee om Veteranen Instituut te vragen om voorlichting over “Vrijheid is niet vanzelfsprekend en dat moet je koesteren”.

Vragen:

Een vraag uit de zaal: kun je het verschil zien of iemand 30 dagen of langer op missie is geweest?

Maaike: nee dat kun je niet zien. Als je 30 dagen of langer weg bent geweest krijg je een medaille voor de uitzending. Je krijgt dan dezelfde onderscheiding. Het maakt niet uit of je 30 dagen 90 dagen of langer op uitzending gaat. En je krijgt dan ook de veteranenspeld.

– vraag. Misschien heeft u last van trauma?

Maaike: Nee, gelukkig niet. Nu niet.

Soms zeggen ze dat het wel eens 30 jaar later komt, ik weet het niet. Ik ben nuchter ingesteld en ik heb gedaan wat ik kon en meer kon ik niet doen. Hiermee heb ik mijn best gedaan. Meer dan mijn best. Je kunt niet iedereen helpen. Ja, dat klinkt heel crue, maar zo probeer ik te denken.

– getraind om emoties te onderdrukken?

Maaike: als je aan het werk doe je waarvoor je opgeleid bent en getraind. Later denk je: poeh, oké wat heb ik gezien en gedaan? Het thuisfront is heel belangrijk. We zeggen wel eens: zonder thuisfront geen missie. Hij blijft thuis, ik heb nieuwe collega ‘s, een andere (werk)omgeving, ik moet ingewerkt worden, ik heb veel afleiding. Maar hij zit thuis alleen op die bank en ziet een lege stoel tegenover hem aan de eettafel, zij blijven achter. Dus het thuisfront moeten we niet vergeten die zijn heel belangrijk.

Vraag: Als je beroepsmilitair bent, heb je dan een contract?

Maaike: ja, ik heb een contract bij Defensie tot aan mijn pensioen maar ik kan ook eerder zeggen doei! Wanneer je op uitzending bent, tellen die dagen dubbel voor je pensioen. Met 1 maand op uitzending zijn verdien ik 2 maanden pensioen, je bouwt dan meer pensioen op en kan je ervoor kiezen om eventueel eerder te stoppen met werken.

– over trauma. Bijvoorbeeld u zorgt voor mensen om beter te worden maar andere soldaten moeten mensen doden. Betekend ook verschillende trauma’s?

Maaike: Gelukkig wordt er tegenwoordig beter wordt gezorgd voor de veteranen, ook wordt er meer met elkaar gepraat. Over wat het met je doet als je die dingen moet doen. Je weet waarom je het moet doen, maar het is wel een ander mens die je dood schiet. Voor je eigen collega’s als die ergens lopen en je ziet dat iemand hun makkelijk kan neerschieten. Dan moet je collega’s beschermen en voorkomen dat de ander schiet. Dat zijn lastige keuzes die je moet maken en die moet je in 1 of 2 seconde beslissen: wel of niet schieten. Dat is heel lastig. Hier in Nederland vanachter een bureau kun je gemakkelijk nadenken, maar daar 50 graden, met helm, vest en je moet snel beslissen. Dat is een lastige keuze.